دفتر ریاست جمهوری خبر کاریکاتور

دفتر: ریاست جمهوری خبر کاریکاتور

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری شاهکاری تمام عیار

کالین فارل، متخصص قلب در نقش استیون مورفی، در دومین یا سومین نمای فیلم «کشتن گوزن مقدس» ساخته یورگوس لانتیموس، دستکش جراحی خون آلودش را بعد از عمل داخل سطل آشغا

شاهکاری تمام عیار

شاهکاری تمام عیار

عبارات مهم : خرچنگ

کالین فارل، متخصص قلب در نقش استیون مورفی، در دومین یا سومین نمای فیلم «کشتن گوزن مقدس» ساخته یورگوس لانتیموس، دستکش جراحی خون آلودش را بعد از عمل داخل سطل آشغال می اندازد. حالا اگر همزمان دو ایده «جراح به مثابه خدا» و «کارگردان به مثابه خدا» را در نظر بگیریم، این فکر به ذهن خطور می کند که جراح معادل کارگردان است و به استعاره ای شسته ورفته می رسیم.«کشتن گوزن مقدس» در واقع لانتیموس بی رحمی را نمایان می کند و در قیاس با فیلم ابزورد و شگفت انگیز «خرچنگ»، تبدیل به فیلم گرم و خوشایندي می شود. در جشنواره کن، از این فیلم بی آلایش و بی احساس که وحشتی شیطانی در خود دارد، با سوت استقبال شد. این فیلم شاهکاری تمام عیار است.

یکی از چیزهایی که این فیلم بیمارحومه شهری را این قدر گیرا می کند، این است که فرمالیسم تعمدی در آن جريان دارد و داراي سبک بازیگری پرمایه ای است و به طور عمدي بخشی از دیالوگ ها با لحنی یکنواخت گفته می شود که به سرعت ما را یاد آثار لانتیموس می اندازد. فاصله بین ما و دنیای فیلم فقط به اندازه یک شیشه هست. این دنیا همان دنیا «دندان نیش» نیست (که شبیه ترین فیلم از میان فیلم های این کارگردان است) و جایگزین فیلم «خرچنگ» هم نیست. درواقع، درحالی که فیلمبرداری خشک و خزنده تیمیوس باکاتاکیس و طراحی صدای اتونال و ضدملودیک جانی بورنز (طراح صدای فیلم «زیر پوست») فضای فیلم را بسیار سرد می کنند،زندگی واقعی در فیلم جاری هست؛ رستورانی کوچک،ترافیک، کباب پز حیات خلوت و دفتر مدیر مدرسه و همچنین منزل (خانه ای بزرگ با راه پله متعلق به زوج موفق، پولدار و حرفه ای) و بیمارستانی در فیلم وجود دارد که دوربین با دقت فراوان راهروهای طولانی اش را طی می کند؛ مانند چشم انداز هتلي که جهت مقاصد پزشکی بازسازی شده است است.

استیون مورفی، متخصص قلب،همسر چشم پزشکی به اسم آنا ( نیکل کیدمن) دارد که با بازی بسیار سرد (چیزی بین فیلم «تولد» و «چشمان کاملا بسته») فیلم های جاناتان گلیزر و استنلی کوبریک را مجسم می کند. استیون و آنا دو فرزند دارند. کیم ۱۴ ساله (با بازی رافی کسیدی) که فیلم با لحن بی تفاوتي به ما اطلاع می دهد که هفته پیش قاعدگی اش شروع شده است و باب ۱۲ ساله (با بازی سانی سولجیک) که موی بلندش باعث رنجش پدر هست. استیون همچنین مخفیانه و با گذر وقت به صورت منظم تر با مارتین ۱۶ ساله(با بازی عالی بری کیوگان) دیدار می کند؛ تا مدتی نمی دانیم علت این ملاقات ها چیست ولی می توانیم تا این حد از تعامل ارزش بفهمیم که استیون حس تعهدی در قبال مارتین دارد. مارتین که با مادرش (با بازی بسیار خوب آلیسیا سیلورستین) زندگی می کند، به ظاهر قدردانی فروتنانه ای نسبت به توجه استیون دارد.

پس از آنکه استیون در نهایت مارتین را به خانواده معرفی می کند، آنا این برداشت را تایید می کند: «چه پسر خوبی». بي شك کیم نیز با این برداشت موافق است و به نحوی که تنها از دختر نوجواني بر می آید به صداقت غیرمعمول و غرابت مارتین پاسخ می دهد؛کیم مسحور مارتین می شود. ولی معلوم می شود که نیت مارتین دست کم چندان معصومانه نیست. از اینجا به بعد، لانتیموس با صبری بی آخر و پادمنطقی وحشتناک و دقیق (به همراه فیلمنامه نویس، همکار همیشگی خود یعنی افتیمیس فیلیپو) بی وقفه ما را به نقطه اوجی رهنمون می کند که در آن ابزوردیته به شکل غیر معمولی قادر نیست از شدت وحشت و وحشت بکاهد. این سینماست یا عملیات روانی؟

فارل باز هم فوق العاده عمل كرده و همان ریتم «خرچنگ» را با لانتیموس یافته است (استعداد فارل مانند سکوت قبل از توفان خود را فقط در فیلم های لانتیموس نشان می دهد) و با این حال، باز هم در قالبی غیرعادی شخصیت متفاوتی را خلق می کند. از سوی دیگر، تمام بازی ها در نهایت کمال، نیرومند و خوشایند هستند. این بار نوبت کشف بازیگر ایرلندی، کیوگان رسیده است که محوری ترین و پیچیده ترین نقش را بر عهده دارد. مارتین هم به شکل کسل کننده ای عادی است و هم به شدت مبهم و اسرارآمیز؛ موجودی شبه فراطبیعی که کفش کتانی به پا دارد و اسپاگتی می خورد.

این فیلم تا همین جا مخاطب را درگیر می کند و مخاطب نمی تواند مانع غرق شدن خود در دنیای فیلم شود. به نظر می رسد این بار مقاومت از جانب افرادی که تاکنون فیلم های لانتیموس را ندیده اند، بسیار سخت هست. ارائه اندک اندک اطلاعات، ناامیدی به علت خودخواهی اساسی انسان (حتی هنگامی که با خانواده خودمان طرفیم) و فیلمی بی احساس و بی عاطفه. ولی هواداران لانتیموس، با ناب ترین و خطرناک ترین فیلم این کارگردان مواجه می شوند که در هر لحظه آن، از غرابت صحنه های جنسی گرفته تا تبدیل شدن خانواده به آیینی کاریزماتیک لایه هايی با معنی و فرامعنی سیاه وجود دارد.

هر چقدر هم خوانش های گوناگونی وجود داشته باشد، تضاد بین قلب و مغز یکی از مضمون های همیشگی هست. چون این مضمون در هر فیلمی وجود دارد كه فردی را ترسیم می کند که به بیان استعاری تکه ای از بازوی خود را گاز می گیرد و آن را به بیرون تف می کند. ولی حتی اگر این فیلم را فیلمی تجربی در مورد جدایی بدن و ذهن بدانیم، اخلاق هجوآمیز ترسناکی دارد؛ در پشت سردی اين فیلم، تصویر پژمرده ای از بیگانگی در نزدیکی شهر شهر و آرامش ذهنی سطحی افراد ممتاز وجود دارد. به نظر می رسد که این فیلم می گوید هرچقدر هم خود را منفک و مجزا بدانیم، اعمال مان تاثیراتی دارد، زندگی و گزینش های مان ممکن است با زندگی و تصمیم های سایرین تصادم کند و قاضی ناپیدایی فراتر از این زندگی وجود ندارد. غرابت «کشتن گوزن مقدس» این است که چه اتفاقی می افتد اگر چیزی شبیه این عدالت ناپیدای هستی به شکلی پیدا و معلوم در آید. هنگامی که در منزل آمده و با دسته ای گل حاضر است و او را با تمام ویرانگری خود به داخل منزل دعوت می کنید.

شاهکاری تمام عیار

روزنامه قانون

واژه های کلیدی: خرچنگ | زندگی | خانواده | کارگردان | اخبار فرهنگی و هنری

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : blogzz